Milly: Mag het van jezelf?


Ik las dit artikel op LinkedIn van Salem Samhoud, Mara Soekarjo en Peter Swier. Het stelt de gedachte dat millennials “purpose-driven” zijn ter discussie. Het artikel focust zich er juist op dat millennials “I-driven” zijn, wat betekent dat ze zich vooral op zichzelf focussen, en dat dit helemaal oké is. Ik voelde me meer aangesproken dan ik in een lange tijd heb gevoeld. En ik wil graag delen waarom.

Ik ben altijd bezig met waar ik naartoe wil en hoe ik daar kom. Ik begin zo’n 50 persoonlijke projecten tegelijkertijd en vind daarnaast ook nog dat ik eigenlijk een maatschappelijke bijdrage zou moeten leveren. Bij mijn huidige werk, waar ik nu zo’n vijf maanden zit, is dit allesbehalve het geval: een commercieel bedrijf dat zich vooral bezighoudt met mensen zoveel mogelijk dingen laten kopen die ze eigenlijk niet nodig hebben. Hoewel ik heel veel leer op het gebied van communicatie en het naar mijn zin heb met mijn collega’s, lukt een maatschappelijke bijdrage leveren niet echt. Dit zat me ergens toch wat dwars, dus ik besloot dat als het leveren van een maatschappelijke bijdrage niet tijdens mijn werk kon, het maar ernaast moest gebeuren.

Gretig ging ik achter de computer op zoek naar geschikt vrijwilligerswerk. Een vriendin raadde vrijwilligersorganisatie Humanitas aan. Al snel trok het optrekken met mensen die met eenzaamheid kampen mijn aandacht. Ik reageerde en vroeg om meer informatie. Vooral vroeg ik me af of het ook in de avonduren doordeweeks uitgevoerd kon worden. Naast 40 uur werken zat ik niet echt te wachten op nog een “verplichting” in het weekend. Een paar dagen later kreeg ik een mailtje terug. De aardige meneer vertelde me dat in de praktijk je toch vooral in het weekend afspreekt, iedere week of om de week. Als ik nog interesse had, kon ik het formulier invullen.

Sindsdien lijkt alleen het reageren op dit mailtje al een berg die ik nooit zal kunnen beklimmen, en dat heeft niets te maken met het feit of ik het werk zelf leuk zou vinden. Naast fulltime werken houd ik me op dit moment bezig met het ontwikkelen van andere skills, zoals photoshop en schrijven. Bij mijn werk staan er mensen voor me open om me verder te helpen met. deze skills. Die kansen wil ik aangrijpen. Op dit moment is het echt wat ik wil en ik voel dat dit het moment is. Tegelijkertijd voel ik me hier schuldig over: wat draag ik nu bij aan de wereld en hoe help ik andere mensen hiermee? Ik ben alleen maar met mezelf bezig. Met “luxe dingen”, zoals het ontwikkelen van vaardigheden. Dat ik deze hulp en mogelijkheden krijg is voor mij zo vanzelfsprekend, maar voor andere mensen niet. Ik voel me oppervlakkig.

Dit artikel heeft me een ander perspectief gegeven. De schrijver heeft het over het feit dat millennials helemaal niet zo “purpose-driven” zijn, maar juist heel erg I-driven zijn (focus op jezelf). En dat dit eigenlijk niet meer dan normaal is in deze fase van je leven. Op dit moment zijn we namelijk meer bezig met het vervullen van onze behoeften aan veiligheid, een huis, intieme relaties, eigenwaarde… De schrijver geeft aan dat we ons het best kunt focussen op onszelf. Op je eigen ontwikkeling, een goed persoon zijn en vertrouwen dat je “purpose” vanzelf komt. Dit geeft me ruimte. Het laat me weten dat het oké is om je prioriteiten te stellen en daarin “egoistisch” te zijn. Hoe erg is het dat we nu met onszelf bezig zijn? Is nu niet juist de tijd om onszelf te ontwikkelen? Om verder te komen, erachter te komen wat we willen? Om vervolgens waarde toe te kunnen voegen aan de wereld, aan andere mensen. Dan komt het helpen vanzelf. Ik denk dat het weer uitkomt op vertrouwen. Vertrouwen dat alles een tijd heeft. En erop vertrouwen dat ik daar kom. En dan komt het vrijwilligerswerk vanzelf op het moment dat het echt goed aanvoelt en de timing klopt.

Dear Millennial, are you really purpose-driven?” Salem Samhoud

Milly: Mensen laten gaan



If you avoid conflict to keep the peace, you start a war inside yourself.

Deze zin ben ik een paar dagen tegengekomen op, jawel, Instagram, en blijft maar door m’n hoofd malen. Ik ben erg gefrustreerd over een vriendin. Het is niet heftigs en groots. Maar meer vervelend. Vervelend vond ik het dat ze inene van de “aardbodem” verdween en een maand niks van zich liet horen. Vooral vervelend vond ik dat ze niks van zich liet horen toen ik de 90ste verjaardag van m’n oma vierde waar ik veel aan bijdroeg qua organisatie en wat heel belangrijk voor me was. En dit was niet de eerste keer dat zo’n situatie zich voordeed. Het zette me aan het denken: wat moet ik hiermee? Iemand die zoveel met zichzelf bezig is en er eigenlijk ook niet echt is op de momenten dat je haar echt nodig hebt. Wat haal ik nog uit deze vriendschap?

Voor jezelf kiezen

Ik ben mede hierdoor meer gaan lezen over ‘voor jezelf kiezen”. Wat is dat eigenlijk? Ik kom vaak de boodschap tegen dat je mensen moet laten gaan. Mensen die je groei tegenhouden, mensen die niets meer toevoegen. Mensen die je een negatief gevoel geven over jezelf of die je laten twijfelen.

Aan de ene kant klinkt dit heel logisch. Je wilt dat er mensen om je heen zijn die je steunen, die je helpen naar een ‘volgend level’ te komen. Die er voor je zijn. Tegelijkertijd klinkt dit naar mijn idee soms erg egoistisch. Alsof andere mensen continu met jou bezig moeten zijn. Dit ben je toch ook niet met hen? Daarnaast vraag ik me soms af in hoeverre iemand anders je echt een negatief gevoel geeft over jezelf, of dat je dit zelf doet door de interpretatie van iemand anders zijn of haar handelen.

En dit is precies hoe ik altijd in dit soort situaties mezelf eruit praat. Ik zou iemand er ook mee kunnen confronteren, vragen hoe het zit. Vragen aan die vriendin waarom ze nou zo weinig van zich laat horen. Laten weten dat het me kwetst. In plaats daarvan vertel ik mezelf dat het niet aan haar ligt, maar waarschijnlijk aan mij. En dat ik gewoon wat relaxeder door het leven moet gaan. Want confrontaties, en mensen laten gaan, vind ik eigenlijk een van de engste dingen die er zijn. Vooral het laatste. Alleen eindigen. Geen vrienden meer hebben. Dat is echt het horrorbeeld in mijn leven. Dus accepteer je maar van alles, of houd je je eigen brein voor de gek.

Soms vind ik dit gewoon even moeilijk. Hoe kijken jullie hier nou tegenaan? X Milly


Milly: Interne rant

Je mag even met je schouders schudden, proberen los te laten.

“Wanneer je leidinggevende zegt dat je een beetje moet genieten van het leven.” Dat is de zin die maar in mijn hoofd blijft zitten. De zin die mijn Lees Meer

Milly: wtf

Ik sta op een zondagochtend op, nog steeds een beetje brak van de vrijdagavond want hey, ik ben 27. En ik ben altijd al zo geweest, niet tegen alcohol kunnen, maar dat ter zijde.

Ik sta op omdat ik me bezig wil houden met mijn intenties. Met het Lees Meer

Milly: Op de maan

Ik geniet van de momenten waarop ik me zo goed en dankbaar voel dat ik op de een of andere manier moet stoppen met wat ik op dat moment aan het doen ben, en het gevoel simpelweg wil incasseren. Me erin onderdompelen, erin drijven en mijn hoofd laten rusten terwijl de hemel Lees Meer

Magic: Gisteravond.

Gisteravond zag ik je. Je groene ogen spraken verwarring en je lichaam versteef. Je herkende me ergens van en probeerde me te plaatsen, vulde je longen met lucht en blies diep uit, probeerde ruimte te maken voor het terugkomen van een herinnering die je diep had verstopt. Langzaam nam je me in je op totdat Lees Meer

Milly: Wanneer iets dichterbij komt

Of je nu rijdt op een drukke laan, loopt in een rustig weiland of strentelt door een smalle steeg. Je beweegt je voort op jouw pad.

Je bent niet op zoek naar het licht aan het eind van de tunnel, want als je om je heen kijkt Lees Meer

Milly: Wat is de sollicistatus?

Wat is de sollicistatus?‘, is een vraag die bij mij op werk veel wordt gesteld. Want zeg nou eerlijk, eigenlijk zien de meesten van mijn collega’s, waaronder ik, het werk in de kledingwinkel als een tussenstation. Een tijdelijke functie terwijl we verder kijken naar iets anders. Iets beters. Terwijl we Lees Meer