Milly: Je “ultieme passie” maakt je iemand

Het gevoel dat je iemand moet zijn waartegen anderen opkijken. Wat een gek gevoel, eigenlijk.

Mensen die ik als voorbeeld neem zijn bij mij meestal mensen die ik niet persoonlijk ken. Muziekartiesten,  YouTubers. Mensen die in mijn ogen “niets” hadden of “niemand” waren en van hun passie hun beroep hebben gemaakt. Mensen die anderen inspireren met hun unieke kwaliteit. 

De admiratie die ik voel voor mensen die “een ding” hebben en daar compleet voor gaan. Zo wil ik ook zijn. Zo’n creatieveling, zo’n gek die compleet (tot aan het obsessieve toe) voor zijn passie gaat en aan niets anders meer denkt. Ik weet van mezelf dat ik aan het romantiseren ben, maar terwijl ik dit zeg hoor ik een stemmetje in m’n hoofd zeggen “Nee hoor, dat is echt het mooiste leven”.

Vroeger wilde ik turnster worden, tot ik werd weggestuurd van de academie en dit in z’n geheel liet gaan. Waarom? Vraag ik me soms nog af. Sindsdien heb ik voor mijn gevoel niet meer mijn “passie” gevonden en voel ik me meer als een zwevende luchtballon die overal tussendoor zweeft, sommige takken even aanraakt, voorzichtig onderzoekt en dan weer verder zweeft. Zoekende.

Schrijven vind ik leuk, en ik heb vaker gehoord van mensen die belangrijk voor me zijn dat ik hier goed in ben. Hierna heb ik, of specifiek mijn zelf-kritische ik, besloten dat dit dan mijn nieuwe ultieme passie moest zijn waarvoor ik alles moest geven. “Dat is dan jouw ultieme passie, Milly”, zei het stemmetje in m’n hoofd tevreden.

Ben ik er graag mee bezig? Ja. Ik houd ervan, schrijven geeft me ruimte. Ik houd van mooie teksten lezen, gedichten schrijven en ik schrijf mezelf vaak uit interne discussies die me erg verward maken.. Vandaar de ruimte, dus. 😉 Schrijven geeft me overzicht. Ik vind het ook echt leuk. Het geeft me voldoening. Daarom ben ik ook zo blij dat ik nu op werk ook met schrijven bezig ben.

Maar, het moet wel stromen. En dat is het lastige als je tegen jezelf zegt dat iets je “ultieme passie”, je “unieke talent” en je “obsessie” moet zijn. Je zet jezelf helemaal vast. Dan moet je namelijk van jezelf een bepaald level behaald hebben, ermee geboren zijn zelfs, dat je niet per se hebt. Dan zet je voor jezelf van die doelen, zoals: voor je 30ste een bestselling auteur worden. Zo moest ik van mezelf ook direct op een schrijfcursus om mijn “craft” te perfectioneren. Ik hoopte natuurlijk dat ik direct allerlei 10-en zou halen omdat dit het beeld in mijn hoofd zou bevestigen dat dit mijn ultieme talent is. “Wauw Milly, wat een talent heb je”, zou de docent tegen mij zeggen. Hij zou me daarna apart nemen en me willen begeleiden in zijn vrije tijd om dit talent te ontplooien en in een rotvaart naar die bestseller toe te werken..

Je kunt wel raden dat ik van een koude kermis thuiskwam. Het was niet complete bullshit dat ik aan het maken was. Maar ik was niet de enige in de kamer. Ik zat met allerlei mensen in de ruimte die minstens zo goed als ik waren en vaak beter. En ik kreeg zeker geen 10-en. Dat was confronterend: “Shit, wat nu?” dacht ik. “Dit is het dus toch niet, schrijven is toch niet je ultieme passie”, zei het stemmetje weer.

Wat is dat toch met die verwachtingen van jezelf en met het vinden van je “ultieme passie”? En wat definieert je “ultieme passie”? Voor mij blijkbaar dat je hier een aangeboren natuurlijk talent voor hebt en hier in uitblinkt als je maar even een beetje je best doet. En als dit niet direct door iedereen wordt bevestigd die het zou moeten bevestigen (lees: experts in het vak), dan is dit het dus niet.

Wat the hell, ik vind schrijven leuk. Ben ermee bezig, ik leer, ontwikkel me. Waarom straf ik mezelf door gelijk van die torenhoge verwachtingen van mezelf te hebben? Waarom mag ik het niet gewoon leuk hebben? En me ontwikkelen onderweg? Genieten van het proces? En dan wel zien waar het schip strandt?

En wie zegt dat mijn passie beperkt moet zijn tot 1 ding? Wat doe je jezelf eigenlijk tekort door te zeggen dat je maar 1 passie moet hebben en daarin moet excelleren. Ik heb meerdere passies. Ik kan anderen een bepaald gevoel geven, gewoon door te zijn wie ik ben. Niet omdat ik bijvoorbeeld goed kan zingen, maar omdat ik met mensen praat. Omdat ik naar ze luister. Omdat ik om ze geef, en ze dat gevoel geef. Omdat ik mijn energie verspreid en hier allerlei verschillende instrumenten voor heb die ik nu aan het ontdekken ben en mee leer te werken. Schrijven is daar een hele belangrijke van, maar niet per se het enige instrument.

Misschien word ik nooit een schrijver op de manier waarop ik het voor ogen had/heb, een turnster of een danseres. Misschien hoeft dat ook helemaal niet zo erg te zijn als dat ik denk. Misschien maakt dat me niet datgeen waarvoor ik blijkbaar zo bang ben om te worden: een “niemand”. Misschien maken alle stukjes wel een heel mooi en uniek geheel. Want ze maken mij, mij. 

Ik probeer niet alles meer te geloven dat ik tegen mezelf zeg, maar lief zijn vind ik soms nog wel het aller moeilijkst.  Maar wat ik hierboven zeg klinkt toch wel heel wat realistischer dan al dat andere gezeik van die zelf-kritische stem.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s