Wanneer iets dichterbij komt

Of je nu rijdt op een drukke laan, loopt in een rustig weiland of strentelt door een smalle steeg. Je beweegt je voort op jouw pad.

Je bent niet op zoek naar het licht aan het eind van de tunnel, want als je om je heen kijkt zie je dat je enkel door licht wordt omringd. Terwijl je loopt blijft het licht je volgen. Het is alsof het zich als een beschermlaag om je heen heeft genesteld en niet van plan is ooit weg te gaan. En dat wil je ook niet, want man wat voelt dit goed.

Fluitend stap je verder tot je in de verte geen rechte lijn meer ziet. Een kruispunt nadert. Je pas wordt wat minder ferm, het licht vervaagt en maakt plaats voor een licht gevoel in je hoofd. Je begint te slingeren. “Evenwicht houden, evenwicht houden”, fluister je tegen jezelf.

Je knijpt je ogen toe en probeert te zien waar de wolk van licht naartoe ging. Op het kruispunt zie je aan de rechterkant wat bloemen. Door de gekleurde blaadjes heen lijkt een zonnestraal te schijnen. Die kant moet het zijn. Je versnelt je pas en schudt de duizeligheid van je af. Voor de zekerheid kijk je toch nog even naar de linkerkant van het kruispunt. Daar vind je precies dezelfde bloemen en zonnestraal. Kut.

Je hoofd begint te tollen en de blaadjes verdorren. Je komt tot stilstand en grijpt naar je hoofd.

Dit is hoe ik me op dit moment voel. Eigenlijk gaat het om iets heel leuks, ik heb namelijk afgelopen vrijdag een voorstel gekregen voor een nieuwe baan. Na mijn laatste post is het ineens heel snel gegaan met een nieuwe vacature voor een functie als copywriter.

Ik heb vandaag ‘ja’ gezegd op het voorstel en verwachtte euforie. Waarom voel ik me in plaats daarvan nu zo dubbel, gestresst eigenlijk? Mijn brein vuurt allerlei vragen op me af, zoals: ‘Heb je wel genoeg salaris gevraagd?, ‘Kan je het wel aan?’, ‘Moet je niet heel veel overwerken?’, ‘Is dit wel echt wat je wilt?’, ‘Je wilde toch voor langere tijd gaan reizen? Dat komt er nu nooit meer van.’, ‘Moet je niet..’ . En ga zo maar door. Mijn hoofd maakt me gek en ik schreeuw het liefst dat hij ironisch genoeg zijn kop moet houden.

Ik probeer mezelf te kalmeren door tegenargumenten te geven. ‘Moet ik antwoord hebben op al deze vragen? Nee, dat kan niet Milly. Neem alles stap voor stap, het blijft een proces en het gaat erom dat je weer een nieuwe stap zet.’ Klinkt logisch, maar ik voel het op dit moment gewoon niet.

Wanneer iets dichterbij komt, ga ik wankelen. Heb ik het wel goed gevoeld? Is dit wel de juiste stap voor mij?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s