Wat is de sollicistatus?

Wat is de sollicistatus?‘, is een vraag die bij mij op werk veel wordt gesteld. Want zeg nou eerlijk, eigenlijk zien de meesten van mijn collega’s, waaronder ik, het werk in de kledingwinkel als een tussenstation. Een tijdelijke functie terwijl we verder kijken naar iets anders. Iets beters. Terwijl we kleding opvouwen aan het eind van een werkdag, proberen we ook onze gedachten in nieuwe vormen te vouwen, hopend op een nieuw inzicht. We bespreken onze laatste afwijzing en vragen ons af hoe we dit in de toekomst kunnen voorkomen, bedenken strijdplannen en lachen om onszelf als we er weer iets stoms uit hebben gegooid tijdens een gesprek.

Er zijn inmiddels meerdere maanden voorbij en ik heb steeds meer collega’s zien vertrekken. Allemaal hebben ze of een andere baan gevonden in de lijn van hun studie, of ze zijn gaan reizen, of ze waren het werk zo zat dat ze de proef op de som hebben genomen en besloten weg te gaan zonder nieuwe baan. Ik heb ze allemaal uitgezwaaid. Stuk voor stuk keek ik ze vertederd na bij de uitgang wanneer ze na hun laatste werkdag met een sprongetje vertrokken. Ik ben blij voor ze en denk terug aan de rust die we hier samen hebben gevonden, de vrijheid die we hebben ervaren en de talloze borrels die we als een groep hebben gehad.

Soms voel ik angst. ‘Blijf ik nou echt als laatste achter?’, denk ik dan. Soms voel ik verdriet: ‘Vind ik ooit nog een plek waar iedereen zo ontzettend zorgeloos werkt, omdat het toch maar een tussenbaan is, en gezelligheid het meest belangrijk is?’. Ik denk dat ik het niet zal weten en probeer te accepteren dat dit blijkbaar mijn individuele pad is, in een kledingwinkel staan op mijn 27ste. Ik probeer mijn pad te vertrouwen, dankbaar te zijn voor alle ervaringen en mijn tijd en liefde steken in het (sollicitatie)proces. Vandaag belde ik een sollicitatie na waar ik nog niks van had gehoord en kwam ik erachter dat de vacature al was vervuld. Ik vond het bellen doodeng om te doen, het liefst doe ik dit niet en wacht af tot ik een ons weeg terwijl ik er continu over blijf piekeren. Ik hing op en sprong in de lucht. Nee, niet omdat de vacature al was vervuld. Omdat ik aan mezelf heb gedacht en de telefoon heb opgepakt.

Ik ben trots op mezelf, en dat mag ook wel eens worden gezegd. ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s