7. Als een perzisch tapijt

Loop maar over me heen! Hier, ik ben er alvast voor gaan liggen. Zie me maar als een perzisch tapijt. Ik zie er sierlijk uit en verwelkomend uit, maar ik moet wel plat blijven liggen. Alleen op die manier kunnen jullie er onafgebroken overheen lopen met flinke, stevige stappen. Recht op jullie doel af. Gelukkig kan ik heel goed plat liggen, dus kom maar door! Ik help jullie je doelen te behalen met een lach.

Ik denk dat als ik mezelf zou moeten omschrijven in een situatie waarin een confrontatie zich voordoet, bovenstaande alinea aardig in de buurt komt. Die lach die ik op het eind beschrijf, is natuurlijk niet echt. Een vleugje sarcasme kun je er bij mij nooit uitslaan. Wat kan ik hierom toch boos worden op mezelf. Milly, Milly, Milly. Wat ben je toch een onzeker persoon. Ga vanavond maar even googlen en youtuben –> Hoe word ik minder onzeker? Oke, even terug. Ik neem jullie mee.

Vanmiddag had ik een gesprek voor mijn scriptie. Ik hoorde een dag van tevoren dat er twee eerstejaars studenten bij het gesprek zouden zitten. Dit vond ik eng, want ik was nog niet zeker over mijn stuk. Dan ook nog bekeken en beoordeeld worden door eerstejaars studenten, vond ik maar niks. Maargoed, wat kon ik eraan doen. Ik probeerde me zo goed mogelijk voor te bereiden, ben vanochtend extra vroeg opgestaan om de laatste dingen door te nemen en ging ernaartoe. Tijdens het gesprek kreeg ik al snel de eerste kritische vraag: ‘Waarom heb jij je resultaten op deze manier opgezet? Volgens mij mag je dit helemaal niet op deze manier zeggen?’

Paniek. Paniek. Je verdient het niet. Je verdient het niet om iets terug te zeggen. Om voor jezelf op te komen. Hier, ga maar liggen. Als een tapijt. Dan ben je veilig. 

Terwijl ik mezelf licht voelde worden, voelde ik ook de ogen  van de studenten op me branden. Nog gekker dan iets zeggen zou niets zeggen zijn, dus probeerde ik er wat van te maken. ‘Ehm.. Nou het zit zo, de resultaten heb ik op deze manier opgezet omdat ik dat heb gebaseerd op het onderzoek van X en die had het over hetzelfde onderwerp.’ Mijn handen tintelden en voelden bezweet aan. De student keek me recht aan. ‘Ja, maar dat is toch niet een goede reden? Ik snap dat je dat belangrijk vindt, maar het lijkt mij dat validiteit nog belangrijker is.’ Ik zag mijn begeleider ook vertwijfeld naar me kijken en voor ik het wist was het eruit: ‘Ja, je hebt gelijk.’

Gespot, tapijtmodus. 

Sindsdien ben ik niet meer van deze tapijtmodus afgeweken. Een hoop ‘sorry’s’, ‘ja je hebt gelijkjes’ en ‘ik zal erop letten’ passeerden sindsdien de revue. Je zou kunnen zeggen dat het gesprek kort gezegd dood was.

Nu ben ik thuis en boos op mezelf. Waarom laat ik altijd zo over mezelf heen lopen? Waarom ben ik zo ontzettend bang voor confrontaties?

Het gaat bij mij dus zo ver dat ik liever 20 minuten lang ‘Ja, je hebt gelijk’ zeg en eigenlijk niet meer echt luister naar wat de ander te zeggen heeft in plaats van te luisteren naar wat de ander zegt en vervolgens te zeggen  wat ik daarvan denk. Er komen nu zoveel dingen bij me op die ik had kunnen zeggen, die mijn keuzes hadden onderbouwd. Mijn begeleider zal me nu ook als een stuk minder competent zien, terwijl dit tot nu toe niet het geval was.

Milly, hoe ga je ooit succesvol worden in het bedrijfsleven, of in het leven in het algemeen, als je niet eens je scriptie op een normale manier kan verantwoorden naar eerstejaars studenten?

Ik besluit vanavond YouTube video’s en blogs te lezen over hoe ik mezelf moet verwoorden en minder onzeker kan worden. Dit hoeft niemand natuurlijk te weten. Dan ga ik morgen mijn scriptie hierop aanpassen en voor de spiegel oefenen hoe ik mezelf beter kan uitdrukken. Ik voel alweer een gevoel van spanning opkomen. Ik kan beter nu al beginnen. Ik pak m’n laptop en typ ‘Hoe word ik minder onzeker?’ in. Ah, daar is een video van een bekende self-help website. Ik pak mijn notitieblok erbij, laat ik gaan kijken.

Credits foto: http://www.urbanrugs.com (Flickr link naar foto)

 

Milly wie?

Milly is 24 jaar oud en woont in Amsterdam. Ze is bijna klaar met haar master in de richting van Communicatie en vindt van zichzelf dat ze nu toch wel heel snel die ladder op moet klimmen. Nee, eigenlijk springen. De eerste paar treden overslaan en hoppa, omhoog met die geit. Niet alleen de carrièreladder, maar ook de sociale ladder, de persoonlijke ontwikkelingsladder, de sportladder, de reisjesladder. De ladder of life. de Ze is druk bezig met haar eigen levenspad en identiteit. Herkenbaar? Lees en leef met haar mee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s