Het single leven is geweldig?

‘Gek, he? Dat we nog maar een paar dagen geleden op het hartje klikten en nu hier tegenover elkaar zitten,’ zeg je terwijl je het laatste beetje espresso naar binnen slurpt. Je laat je lippen nog even rusten op de zwarte rand van het keramieken kopje.

‘Ja, inderdaad heel gek. Ook dat je zo weer een nieuwe afspraak kunt maken met iemand, mocht je dat willen.’ Ik lach erbij. Het is eigenlijk een grinnik. Een grinnik die er niet zou moeten zijn. Zo’n grinnik die er per ongeluk uitfloept en die je probeert in te houden. Je perst je lippen op elkaar alsof je net iets heel vies hebt gegeten en het zielige gepiep wat eruit komt klinkt als een verstopte stofzuiger. Ik denk aan het mantra dat ik net in het krappe toilet in mezelf herhaalde. Gewoon een leuke tijd hebben, Milly. Daar gaat het om. En anders schrijf je er een goed verhaal over. Win-win, dus.

‘Ja precies, ik heb morgen ook weer een date met iemand met wie ik al eens heb afgesproken.. Fijn dat je daar zo open over bent, zeg.’ Je zucht, laat een lach ontsnappen en haalt je hand door je zwarte, borstelige haar. ‘Sommige chicks leven zo in een droomwereld.’ Ik pak mijn koffie en neem een flinke slok terwijl ik mezelf vertel dat het me niets doet. Mijn buik schreeuwt er alleen doorheen in een taal die ik niet begrijp. Nog een slok dan maar. Je knijpt je blauwgroene ogen samen en ze lijken zich als een barbapapa om te vormen naar de ondeugende emoticon die door zoveel mannen op de dating-app wordt gebruikt. Die met die scheve mond, en de opgetrokken wenkbrauw. Die waarvan ik een misselijk gevoel krijg als ik die voor de zoveelste keer binnen de eerste vijf minuten ontvang. Zonder aarzelen wenk je de ober en vraag je om twee droge witte wijn. ‘Oh sorry. Ik neem aan dat je dit ook wilt, Milly?’ ‘Prima, hoor’, pers ik er met moeite uit. ‘Het is toch al 2 uur ’s middags.’ Ik trek mijn shirtje recht en haal diep adem. Hoge hals, korte mouw. Niet te veel laten zien.

Dit wilde ik toch? Daarom zit ik nu toch hier? Het single leven is geweldig, vrij. Je hoeft met niets en niemand rekening te houden en kunt dus op elk moment van een afspraak een pleziertje maken. Ik woon in Amsterdam, heb mijn eigen appartement, verdien mijn eigen geld. Ik voldoe aan alle voorwaarden als ik Sex & the City mag geloven. Bij mijn verhuizing naar de Kinkerstraat zag ik mijzelf ook als een Carrie van man naar man zwieren en hierover dramatische teksten schrijven.

De realiteit was anders. ‘Ik hoop dat je je ook eens kunt laten gaan, Mil.’ Zei Barbara nog tegen me aan de telefoon voordat ik de deur uitging. ‘Wat bedoel je daarmee?’ ‘Nou, ik bedoel gewoon plezier maken! Niet nadenken! Het leven is te kort, weet je.’ Het woord plezier lijkt vanaf nu alleen synoniem voor ongemak, teleurstelling. Of heeft Bar gelijk? Moet ik me er gewoon overheen zetten en is dit slechts gezonde spanning?

Je blik blijft rusten op mijn ogen. Ik strijk mijn satijnen rok glad. ‘Ik ga even naar de wc’. Tijd om dat mantra nog eens te herhalen. 

Vertel me dat

Vertel me dat ik de mooiste vrouw ben van de wereld.

Zeg dat jij je jouw leven zonder mij niet meer kan voorstellen sinds ik ben aangeschoven aan jouw tafel. Sinds je op het hartje hebt geklikt in de app was het hek eigenlijk al van de dam. Deze koffie wordt slechts een formaliteit.

Jij weet het zeker: ik ben het voor jou. Ja, ik ben het voor jou. Degene die je wilt zien als je opstaat en voordat je weer gaat slapen. Degene die je wilt kussen, knuffelen, vasthouden en nooit meer wilt loslaten. Degene wil ik zijn en ben ik voor jou, toch? Toch.. Wat was je naam ook alweer?

Ik weet nog niet echt wat ik van je vind. Ik weet eigenlijk ook nog niet wie je precies bent. Je naam, je dromen, je gedachten net voordat je gaat slapen en of je op de fiets of met het openbaar vervoer naar je werk gaat. Ik weet wel: je hebt een brede lach, je houd je wel eens bezig met surfen en bent niet vies van een dubbele espresso. Dit laatste weet ik net. Het surfen vertelde je digitale profiel me. Maar verder? Geen idee. Maar jij hoeft niet meer van mij te weten. Want je weet: ik ben het voor jou.

We hebben het over de dating wereld. “Gek, he? Dat we nog maar een paar dagen geleden elkaar hebben “geliked” en nu hier tegenover elkaar zitten”, zeg je terwijl je het laatste beetje espresso naar binnen slurpt. Je laat je lippen nog even rusten op de rand van het ovaalvormige kopje. Zal je dit lekker vinden of zal je het vooral jammer vinden dat er niets meer te halen valt, daar op de bodem?

“Ja, inderdaad heel gek. Ook dat je zo weer een nieuwe afspraak kunt maken, mocht je dat willen.” Ik lach erbij, maar zonder tand. Meer een zelfingenomen grinnik. Zo van: doet me niet zoveel. “Ja, ik heb morgen ook weer een date met iemand met wie ik al eens heb afgesproken.” Die zag ik niet aankomen. “Oh, wat grappig. En? Was het wat?” Je vertelt me dat ze echt een hele leuke meid is en dat je haar graag beter wilt leren kennen.

Het doet me niks. Vertel ik mezelf. Mijn buik praat er alleen doorheen in een taal die ik niet begrijp. Een steek. Nog een steek. Braaf volgen ze elkaar op. Why the fuck voel ik dit? We zijn toch allemaal aan het rond daten? Ik heb ook contact met anderen en ik ken hem nog niet eens. Wat is nu eigenlijk precies mijn probleem?! Waarom wil ik dat hij me leuk vindt? Ik weet niet eens of ik hem leuk vind. Ik ken hem nog niet eens. Wil ik bevestiging?

“Leuk, moet je doen”, pers ik er met moeite uit. Mijn blik dwaalt af. Ik wil in deze dating wereld zijn maar eigenlijk ook erbuiten. Soms ben ik bang dat alle liefde in de wereld verloren is. We spreken alleen maar af met z’n allen en zien het allemaal wel. Ik ook.

Ik houd van de spanning van het opnieuw afspreken met iemand maar wil eigenlijk ook dat degene me het eind van de wereld vindt. Ik wil vooral niet te snel gaan maar ook vooral niet te langzaam. Ik wil bevestiging maar geen commitment. Of nou ja, ik wil wel commitment van zijn kant. Maar niet een commitment die me een benauwd gevoel geeft. Meer een commitment van: ik wil sowieso jou maar kijk wat verder omdat ik niet weet wat jij wilt. Ik wacht rustig af.

Ik ben echt fucking verwarrend. Vertel me nou maar gewoon dat ik de mooiste vrouw ben van de wereld. Je wist het sinds de dag dat je me zag. Je gooide die klote-app van je telefoon en wist: ik ben het voor je. Toch?

“Nog een koffie?”

Magic: Zij is

Zij doet haar ding. Zij besluit ’s avonds naar de sterren te kijken wanneer ze daar zin in heeft. Zij stelt doelen. Gaat voor deze doelen, maar neemt ze niet zo serieus dat ze er nooit van af kan wijken. Als ze op een dag iets anders voelt dan het werken aan die doelen op de manier die ze daarvoor voor ogen had, verandert ze gemakkelijk van richting. Zij vertrouwt zichzelf. Wanneer het weer tijd is, zal ze verder werken. Want ze weet. Zij is vastberaden. Zij weet wat ze waard is. Ze uit haar gevoelens, ook als dat woede of teleurstelling is. Ze geniet van het ontmoeten van andere mensen. Danst graag tot haar voeten pijn doen en sluit zich vervolgens twee dagen op in huis om een boek te lezen over wat dan ook haar aandacht trekt. Ze is wel eens impulsief, en laat die impulsiviteit toe. Zij leeft nu. Zij maakt haar eigen plannen en vormt haar eigen mening. Luistert graag naar die van anderen maar neemt dit nooit als waarheid. Zij bepaalt voor zichzelf wat ze wil, en het leuke is dat ze heel snel voelt wat ze wil. Zij laat zich niet leiden door social media, maar ziet het meer als een leuke tool. Een tool die je wel eens kan inzetten.En 1 die je soms ook een aantal dagen of weken niet inzet. Het gaat namelijk vooral om haar. En niet om andere mensen. Andere mensen weten wat zij voor haar betekenen. Daarvoor hebben ze niet op dagelijkse basis bevestiging nodig. En andersom hoeft dat ook niet. Zij wacht niet tot een man eindelijk aan haar laat zien wat ze voor hem betekent. Zij .Zij is niet bang om te dromen. Dromen van wat iets kan worden. Dromen van die jongen. En daar ook voor gaan. Maar als die jongen meerdere keren laat zien dat hij er niet voor gaat zoals zij ervoor wil gaan. Trekt ze haar conclusie. En weet ze dat hij niet voor haar is. En die jongen die wel voor haar is. Die is onderweg. Maar daar wacht ze niet op. Want haar leven is eigenlijk best wel fucking leuk zoals het is. Ze speelt, ze danst. Ze bezint. Ze geniet van haar vrienden. Zij geniet van het leven. Haar leven. Zij. Zij is vrij.

Werkenwerkenwerken

Toen ik begon bij mijn huidige baan begon, besloot ik dat ik vanaf toen keihard zou gaan werken. Grinden, hustlen, pak er maar een motiverende quote bij en ik voelde ‘m. Daarvoor had ik namelijk een hele tijd “totale” rust gehad. Nu weer op naar het andere extreme.

En dat is erg typisch voor mij. Ik kan en wil niet een beetje, het is alles of niets. En direct resultaat. Geduld is moeilijk. Ik werk eraan, maar het blijft moeilijk. Na een paar maanden zei m’n manager “Milly, ik wil je niet remmen, maar geniet een beetje van je leven”. Ik begreep er niks van. Waar heeft hij het over? Ik ben nu eind 20, nu moet ik shinen. Dit is de tijd. Is dit wel de juiste manager voor mij?

Nu, een paar maanden later, denk ik dus van wel. Een manager die mij de ruimte geeft om me te ontplooien. Om mijn eigen pad te bepalen. En die aan het eind van de dag aangeeft dat het zomer is en ik moet genieten van mijn leven.

Het ding is, ik kom steeds meer te weten wat ik leuk vind. En dat maakt me enthousiast. Ik kan niet wachten om verder te komen. Ik wil rennen, vliegen, in de raket stappen en gaan. Soms vergeet ik hierdoor dat ik allang ga. Elke dag een beetje. En niet een duidelijk resultaat zien aan het eind van elke dag, betekent niet dat je nergens komt. Je bent onderweg, en de reis is zo fucking mooi.

Je eigen keuzes maken

“Wanneer zie je nu in dat jij je eigen leven bepaalt door de keuzes die je maakt?”

Pauze. Laat het bezinken.

“Wanneer zie je nu in dat je zelf altijd opnieuw keuzes kunt maken. Je kunt altijd terug. Je kunt altijd veranderen.”

Je eigen keuzes maken. Voor anderen een gegeven, voor mij nog te vaak een vraag. Wil ik dit? Volgens mij vind ik dit wel fijn? Terwijl alles in mijn lichaam zegt “Nee, eigenlijk niet, Mil”.

“Je moet tegen me praten.” zei hij, toen ik iets deed wat ik eigenlijk niet wilde. Naar een feestje gaan terwijl ik me heel moe voelde. Dit merkte hij. En nog als hij me vroeg of ik het leuk vond, zei ik ‘ja’. Gek, he?

Ik hoef niet dingen uit te zitten totdat een ander stopt. Ergens blijven totdat m’n manager zegt dat ’t anders kan. Het hoeft niet. Ik kan mijn eigen keuzes maken, op de momenten die ik wil. En daarvoor heb ik alleen maar m’n eigen intuïtie nodig. Ik leer nu dat je eigen keuzes maken niet altijd tot conflict hoeft te leiden. En soms wel. En dat is ook ok.

Voelt iets goed? Heb je er zin in? Of niet? Dan kun je altijd stoppen. En altijd opnieuw beginnen. Dat is het leven. Jouw leven.

Milly: Mag het van jezelf?


Ik las dit artikel op LinkedIn van Salem Samhoud, Mara Soekarjo en Peter Swier. Het stelt de gedachte dat millennials “purpose-driven” zijn ter discussie. Het artikel focust zich er juist op dat millennials “I-driven” zijn, wat betekent dat ze zich vooral op zichzelf focussen, en dat dit helemaal oké is. Ik voelde me meer aangesproken dan ik in een lange tijd heb gevoeld. En ik wil graag delen waarom.

Ik ben altijd bezig met waar ik naartoe wil en hoe ik daar kom. Ik begin zo’n 50 persoonlijke projecten tegelijkertijd en vind daarnaast ook nog dat ik eigenlijk een maatschappelijke bijdrage zou moeten leveren. Bij mijn huidige werk, waar ik nu zo’n vijf maanden zit, is dit allesbehalve het geval: een commercieel bedrijf dat zich vooral bezighoudt met mensen zoveel mogelijk dingen laten kopen die ze eigenlijk niet nodig hebben. Hoewel ik heel veel leer op het gebied van communicatie en het naar mijn zin heb met mijn collega’s, lukt een maatschappelijke bijdrage leveren niet echt. Dit zat me ergens toch wat dwars, dus ik besloot dat als het leveren van een maatschappelijke bijdrage niet tijdens mijn werk kon, het maar ernaast moest gebeuren.

Gretig ging ik achter de computer op zoek naar geschikt vrijwilligerswerk. Een vriendin raadde vrijwilligersorganisatie Humanitas aan. Al snel trok het optrekken met mensen die met eenzaamheid kampen mijn aandacht. Ik reageerde en vroeg om meer informatie. Vooral vroeg ik me af of het ook in de avonduren doordeweeks uitgevoerd kon worden. Naast 40 uur werken zat ik niet echt te wachten op nog een “verplichting” in het weekend. Een paar dagen later kreeg ik een mailtje terug. De aardige meneer vertelde me dat in de praktijk je toch vooral in het weekend afspreekt, iedere week of om de week. Als ik nog interesse had, kon ik het formulier invullen.

Sindsdien lijkt alleen het reageren op dit mailtje al een berg die ik nooit zal kunnen beklimmen, en dat heeft niets te maken met het feit of ik het werk zelf leuk zou vinden. Naast fulltime werken houd ik me op dit moment bezig met het ontwikkelen van andere skills, zoals photoshop en schrijven. Bij mijn werk staan er mensen voor me open om me verder te helpen met. deze skills. Die kansen wil ik aangrijpen. Op dit moment is het echt wat ik wil en ik voel dat dit het moment is. Tegelijkertijd voel ik me hier schuldig over: wat draag ik nu bij aan de wereld en hoe help ik andere mensen hiermee? Ik ben alleen maar met mezelf bezig. Met “luxe dingen”, zoals het ontwikkelen van vaardigheden. Dat ik deze hulp en mogelijkheden krijg is voor mij zo vanzelfsprekend, maar voor andere mensen niet. Ik voel me oppervlakkig.

Dit artikel heeft me een ander perspectief gegeven. De schrijver heeft het over het feit dat millennials helemaal niet zo “purpose-driven” zijn, maar juist heel erg I-driven zijn (focus op jezelf). En dat dit eigenlijk niet meer dan normaal is in deze fase van je leven. Op dit moment zijn we namelijk meer bezig met het vervullen van onze behoeften aan veiligheid, een huis, intieme relaties, eigenwaarde… De schrijver geeft aan dat we ons het best kunt focussen op onszelf. Op je eigen ontwikkeling, een goed persoon zijn en vertrouwen dat je “purpose” vanzelf komt. Dit geeft me ruimte. Het laat me weten dat het oké is om je prioriteiten te stellen en daarin “egoistisch” te zijn. Hoe erg is het dat we nu met onszelf bezig zijn? Is nu niet juist de tijd om onszelf te ontwikkelen? Om verder te komen, erachter te komen wat we willen? Om vervolgens waarde toe te kunnen voegen aan de wereld, aan andere mensen. Dan komt het helpen vanzelf. Ik denk dat het weer uitkomt op vertrouwen. Vertrouwen dat alles een tijd heeft. En erop vertrouwen dat ik daar kom. En dan komt het vrijwilligerswerk vanzelf op het moment dat het echt goed aanvoelt en de timing klopt.

Dear Millennial, are you really purpose-driven?” Salem Samhoud

Milly: Mensen laten gaan



If you avoid conflict to keep the peace, you start a war inside yourself.

Deze zin ben ik een paar dagen tegengekomen op, jawel, Instagram, en blijft maar door m’n hoofd malen. Ik ben erg gefrustreerd over een vriendin. Het is niet heftigs en groots. Maar meer vervelend. Vervelend vond ik het dat ze inene van de “aardbodem” verdween en een maand niks van zich liet horen. Vooral vervelend vond ik dat ze niks van zich liet horen toen ik de 90ste verjaardag van m’n oma vierde waar ik veel aan bijdroeg qua organisatie en wat heel belangrijk voor me was. En dit was niet de eerste keer dat zo’n situatie zich voordeed. Het zette me aan het denken: wat moet ik hiermee? Iemand die zoveel met zichzelf bezig is en er eigenlijk ook niet echt is op de momenten dat je haar echt nodig hebt. Wat haal ik nog uit deze vriendschap?

Voor jezelf kiezen

Ik ben mede hierdoor meer gaan lezen over ‘voor jezelf kiezen”. Wat is dat eigenlijk? Ik kom vaak de boodschap tegen dat je mensen moet laten gaan. Mensen die je groei tegenhouden, mensen die niets meer toevoegen. Mensen die je een negatief gevoel geven over jezelf of die je laten twijfelen.

Aan de ene kant klinkt dit heel logisch. Je wilt dat er mensen om je heen zijn die je steunen, die je helpen naar een ‘volgend level’ te komen. Die er voor je zijn. Tegelijkertijd klinkt dit naar mijn idee soms erg egoistisch. Alsof andere mensen continu met jou bezig moeten zijn. Dit ben je toch ook niet met hen? Daarnaast vraag ik me soms af in hoeverre iemand anders je echt een negatief gevoel geeft over jezelf, of dat je dit zelf doet door de interpretatie van iemand anders zijn of haar handelen.

En dit is precies hoe ik altijd in dit soort situaties mezelf eruit praat. Ik zou iemand er ook mee kunnen confronteren, vragen hoe het zit. Vragen aan die vriendin waarom ze nou zo weinig van zich laat horen. Laten weten dat het me kwetst. In plaats daarvan vertel ik mezelf dat het niet aan haar ligt, maar waarschijnlijk aan mij. En dat ik gewoon wat relaxeder door het leven moet gaan. Want confrontaties, en mensen laten gaan, vind ik eigenlijk een van de engste dingen die er zijn. Vooral het laatste. Alleen eindigen. Geen vrienden meer hebben. Dat is echt het horrorbeeld in mijn leven. Dus accepteer je maar van alles, of houd je je eigen brein voor de gek.

Soms vind ik dit gewoon even moeilijk. Hoe kijken jullie hier nou tegenaan? X Milly


Milly: Interne rant

Je mag even met je schouders schudden, proberen los te laten.

“Wanneer je leidinggevende zegt dat je een beetje moet genieten van het leven.” Dat is de zin die maar in mijn hoofd blijft zitten. De zin die mijn Lees Meer